. . . و تو ای سهرک من
می دانی؟
دنیا چه بسی بی رنگ است،
و در این بی رنگی تا چه سان دلتنگ است!
تو ای سهرک دلبندم،
چه می دانی!
در این سینه ی زرد آفتاب،
چه پنهان داری؟
که در این سبزه ی خاک،
بدین سان جویانی!
تو ای کودک ریزنقش،
تو ای دلبند زیر صدا،
تو ای سهرک من،
چقدر زیبایی!
تا چه حد شیفته ای؟
- من نمی دانم! -
[یادش به خیر فضای سبز دانشگاه تهران / دویم آبان هزار و سه صد و شست و نه خورشیدی ایرانی]
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر